"Koszykówka jest największą, najdłuższą i najciekawszą przygodą, jaka mnie spotkała do tej pory" - cz. I wywiadu z Agnieszką Kułagą

-Jest wiele różnic pomiędzy NCAA i koszykówką europejską. Pomijając same zasady, w Stanach zdecydowanie większa uwaga przykładana jest do indywidualnego wyszkolenia zawodnika i generalnie mentalnych aspektów gry. Myślę, że największy problem jako jedynce, sprawiała mi dyscyplina taktyczna i faktycznie bycie przedłużeniem trenera na boisku. Dopiero na drugim roku potrafiłam już w pełni realizować założenia i byłam dobrze przygotowana fizycznie do bardziej siłowej gry.

Gra w USA a gra w Polsce, to jak niebo a ziemia i chyba nie da się tego porównać. Ogromne różnice w przygotowaniu i warunkach, jakie zapewniają kluby, ale także ogromne sumy pieniędzy przeznaczane na koszykówkę i szkolenie od najmłodszych lat. W czym tkwi największa różnica, co Cię tam najbardziej zaskoczyło?

-To fakt, budżety drużyn grających w NCAA są bardzo często wyższe niż większość budżetów drużyn występujących w PLKK. Widoczne to było nie tylko w organizacji zespołów, ale również na każdym kroku czy to w podróży, czy w przygotowaniu spotkań u siebie. Nie wiem jak w innych drużynach, ale w Valparaiso spotkałam się z najlepszą opieką medyczną w całej swojej karierze.

-Niestety uważam, że liga idzie w złym kierunku. Coraz mniej jest pretendentów, a większość drużyn tak naprawdę nie gwarantuje ani zawodnikom, ani trenerom stabilności finansowej. Jest to dla nas - zawodniczek, trudna sytuacja, bo chcąc być profesjonalistkami oczekujemy tego samego od drugiej strony.

-Od przeszło roku próbujemy z trenerem Mariuszem Siedlikiem odbudować to, co kiedyś w Tarnowie istniało. Chcemy z powrotem zarazić najmłodsze dziewczyny miłością do koszykówki i dać im szansę rozwoju sportowego. Chcę tu zaznaczyć ogromny wkład trenera Siedlika w rekrutacje najmłodszych, która bardzo często odbywa się w jego wolnym czasie i niestety, ale charytatywnie. Uważam, że aby przyciągnąć dzieci na salę, potrzeba więcej ludzi z pasją do sportu, nieszukających w tym interesu i samych zwycięstw, tylko szansy dania radości i zajęcia najmłodszym. Jeżeli coś się budzi z pasji, jest wtedy duża szansa, że będzie zalążkiem przyszłego sukcesu. Tak było przeszło 10 lat temu z Pałacem Młodzieży, w którym zaczynałam swoją karierę.

-Nie chcę tu szukać winnych sytuacji w Rybniku. Jedynie mogę powiedzieć to, to że zarówno zawodniczki, trenerzy, jak i kibice zostali oszukani. Nie działo się to tydzień czy dwa, ale trwało miesiącami. Wszyscy chcieliśmy grać, ale to jest nasz zawód i można wytrzymać miesiąc bez wypłaty, ale nie trzy, i to z wizją nigdy nie zobaczenia złotówki z klubu. Żal jest mi kibiców, moim zdaniem potrafią stworzyć najlepszą atmosferę na hali w całej Polsce. Pozostaje mieć nadzieję, że znajdą się odpowiedni ludzie, którzy koszykówkę w Rybniku odbudują.

-Nie czuję się wypalona jako zawodniczka. Po ostatnim sezonie, kiedy czułam się zmęczona koszykówką, w Rybniku wróciła radość gry. Na pewno na boisko wrócę.